Paolo Maldini speelde 25 seizoenen voor AC Milan en won met de club vijf keer de Europacup I of Champions League. De Italiaanse verdediger kwam tot 902 officiële clubwedstrijden en 126 interlands. Hij begon als rechtsback, groeide uit tot linksachter en speelde later centraal achterin. Zijn volledige profloopbaan bleef verbonden aan dezelfde club, die na zijn afscheid rugnummer 3 terugtrok.
Afkomst en jeugd in Milaan
Paolo Cesare Maldini werd op 26 juni 1968 geboren in Milaan. Zijn vader Cesare Maldini was eveneens voetballer en werkte ook als coach. Via zijn vader heeft hij Sloveense afkomst. Zelf heeft hij de Italiaanse nationaliteit en kwam hij gedurende zijn volledige interlandloopbaan uit voor Italië.
Zijn voetbalopleiding begon in 1978 bij AC Milan. Tot 1984 doorliep hij daar de jeugdopleiding, waarna hij aansloot bij het eerste elftal. Daarmee begon een clubloopbaan die tot 2009 zou duren. Een transfer naar een andere profclub kwam er nooit.
Op 20 januari 1985 maakte de verdediger zijn officiële debuut voor Milan. Hij was zestien jaar oud. Hoewel hij vooral bekend zou worden als linksachter, begon hij als rechtsback. Zijn rechterbeen had de voorkeur, maar zijn tweebenigheid maakte hem ook geschikt voor de andere kant van de verdediging.
Doorbraak en eerste prijzen bij AC Milan
De eerste landstitel volgde in het seizoen 1987-88. Daarmee begon een lange reeks nationale en internationale successen. Ook won hij de eerste editie van de Supercoppa Italiana, die van 1988, al werd de wedstrijd pas in juni 1989 gespeeld.
Europees volgde de doorbraak met de winst van de Europacup I in 1988-89. Milan herhaalde dat succes in 1989-90. Maldini had zo al vroeg in zijn loopbaan twee keer het belangrijkste Europese clubtoernooi gewonnen. In zowel 1989 als 1990 kwamen daar de Europese Supercup en de Intercontinental Cup bij.
Ook in de Italiaanse competitie bleef Milan prijzen winnen. De club werd drie seizoenen achter elkaar kampioen: in 1991-92, 1992-93 en 1993-94. In diezelfde periode won de verdediger de Italiaanse Supercup van 1992, 1993 en 1994.
Het seizoen 1993-94 leverde daarnaast zijn derde Europacup I of Champions League-titel op. De daaropvolgende Europese Supercup maakte 1994 ook internationaal tot een succesvol jaar. Individueel kreeg hij eveneens erkenning: World Soccer verkoos hem tot speler van het jaar en bij de Ballon d’Or eindigde hij als derde.
Van vaste waarde tot Il Capitano
De bijnaam Il Capitano past bij de rol die Maldini bij Milan vervulde. Leiderschap, consistentie en tactische intelligentie behoorden tot zijn belangrijkste kenmerken. Zijn carrière draaide om een lange reeks optredens en de continuïteit waarmee hij op verschillende posities in de verdediging speelde.
Na de successen aan het begin van de jaren negentig volgden nieuwe landstitels in 1995-96 en 1998-99. Daarmee stond zijn totaal op zes Italiaanse kampioenschappen. De zevende en laatste Serie A-titel behaalde hij in 2003-04.
Ook Europees bleef hij tot laat in zijn loopbaan succesvol. In 2002-03 won Milan opnieuw de Champions League. Datzelfde seizoen veroverde hij voor de enige keer de Coppa Italia. Later in 2003 volgde zijn vierde Europese Supercup.
In de Champions League-finale van 2005 scoorde hij op een leeftijd van 36 jaar en 333 dagen. Daarmee werd hij de oudste doelpuntenmaker ooit in een finale van dat toernooi.
Zijn vijfde eindzege in de Europacup I of Champions League kwam in 2006-07. In 2007 won hij bovendien de UEFA Super Cup en de FIFA Club World Cup. In totaal speelde hij acht finales van het belangrijkste Europese clubtoernooi, een gedeeld record met Paco Gento.
Afscheid en statistieken bij Milan
Na het seizoen 2008-09 eindigde zijn spelerscarrière. Vanaf zijn debuut in 1985 kwam hij voor AC Milan tot 902 officiële wedstrijden en 33 doelpunten. Zijn gehele profcarrière speelde zich bij die ene club af.
In de Serie A verzamelde hij 647 optredens en 29 doelpunten. Zijn aantal Serie A-wedstrijden bleef het record tot Gianluigi Buffon hem in 2020 passeerde.
In de Europacup I en Champions League kwam hij, exclusief kwalificatiewedstrijden, tot 135 optredens en drie doelpunten.
Na zijn pensioen trok Milan rugnummer 3 terug. Zijn prijzenkast bij de club telde zeven landstitels, één Coppa Italia en vijf Italiaanse Supercups. Internationaal won hij vijf keer de Europacup I of Champions League, vijf Europese Supercups, twee Intercontinental Cups en één FIFA Club World Cup.
Interlandcarrière bij Italië
Maldini debuteerde op 31 maart 1988 voor Italië in een wedstrijd tegen Joegoslavië. Nog datzelfde jaar nam hij deel aan het Europees kampioenschap, waarop Italië de halve finale bereikte. Hij kreeg een plaats in het UEFA-team van het toernooi.
Op het WK van 1990 eindigde Italië als derde. Vier jaar later bereikte de ploeg de finale van het WK 1994, maar bleef de wereldtitel buiten bereik. Op beide toernooien werd de verdediger opgenomen in het FIFA World Cup All-Star Team.
Daarna speelde hij op het EK 1996 en het WK 1998. Het EK van 2000 bracht opnieuw een finaleplaats, maar ook daar eindigde Italië als tweede. Zowel in 1996 als in 2000 behoorde hij opnieuw tot het UEFA-team van het toernooi.
Het WK van 2002 was zijn laatste grote eindtoernooi. Daarna stopte hij als international. Zijn eindtotaal bedroeg 126 interlands en zeven doelpunten, verdeeld over een loopbaan met vier WK’s en drie EK’s. Een grote internationale titel met Italië won hij niet.
Speelstijl en individuele erkenning
Hoewel zijn rechterbeen de voorkeur had, kon Maldini ook links uitstekend uit de voeten. Die tweebenigheid hielp hem als linksachter, terwijl zijn tactische inzicht hem later ook als centrale verdediger van waarde maakte.
Zijn spel kenmerkte zich door kalmte aan de bal, technische vaardigheden en nauwkeurige tackles. Leiderschap en consistentie vormden daarbij een vaste basis.
De individuele onderscheidingen verspreidden zich over meerdere fases van zijn carrière. Na zijn derde plaats bij de Ballon d’Or in 1994 volgde in 1995 de tweede plaats bij de FIFA World Player of the Year. In 2003 werd hij opnieuw derde bij de Ballon d’Or.
Hij behoorde tot het UEFA Team of the Year van 2003 en 2005. In 2004 werd hij Serie A Defender of the Year en selecteerde Pelé hem voor de FIFA 100. Een plaats in de FIFA FIFPro World XI volgde in 2005. In 2007 ontving hij de onderscheiding UEFA Club Defender of the Year.
Gezin en activiteiten na zijn spelersloopbaan
Sinds december 1994 is Maldini getrouwd met Adriana Fossa. Het stel heeft twee zonen: Christian, geboren in 1996, en Daniel, geboren in 2001.
Ook na zijn afscheid bleef hij actief in de sport. In 2017 speelde hij op 49-jarige leeftijd een professionele tenniswedstrijd in het dubbelspel. Daarnaast is hij ambassadeur voor UNICEF in Italië.
In 2018 keerde hij bij AC Milan terug als directeur voor sportstrategie en ontwikkeling. Van 2019 tot 2023 werkte hij er als technisch directeur. Daarmee vervulde hij een andere rol bij de club waarvoor hij zijn hele spelersloopbaan had gevoetbald. Verder is hij mede-eigenaar van Miami FC, dat uitkomt in het USL Championship.
Veelgestelde vragen
Wat is de afkomst van Paolo Maldini?
Hij is geboren in Milaan en heeft de Italiaanse nationaliteit. Zijn vader Cesare had Sloveense afkomst en was zelf voetballer en coach.
Hoeveel Champions Leagues heeft Maldini gewonnen?
Hij won vijf keer de Europacup I of Champions League met AC Milan: in 1988-89, 1989-90, 1993-94, 2002-03 en 2006-07.
Voor welke clubs heeft hij gespeeld?
Zijn volledige professionele spelerscarrière speelde hij bij AC Milan. Hij kwam tussen 1985 en 2009 tot 902 officiële wedstrijden voor de club.
Wat was zijn positie en rugnummer?
Hij begon als rechtsback en speelde daarna voornamelijk als linksachter en centrale verdediger. Milan trok zijn rugnummer 3 na zijn pensioen terug.
Hoeveel interlands speelde hij voor Italië?
Hij speelde 126 interlands en maakte zeven doelpunten. Zijn interlandloopbaan liep van zijn debuut in 1988 tot zijn afscheid in 2002.
Heeft Maldini de Ballon d’Or gewonnen?
Nee. Zijn hoogste klassering was de derde plaats, die hij behaalde in 1994 en 2003.
Foto: Yelena Rybakova, CC BY-SA 1.0, via Wikimedia Commons
